Alchemik - Paulo Coelho

To było jakieś 4 lata temu. Miałem wtedy 14 lat. Tak jak co jakiś czas, spojrzałem na listę najlepiej sprzedających się książek w pobliskiej księgarni. Ku mojemu zdziwieniu Harry Potter spadł na drugą pozycję. Pierwszą zaś piastowała zupełnie nieznana mi wtedy powieść: „Alchemik”. Bardzo się zdziwiłem. Kilka dni później kolega opowiedział mi o niej i zachęcił do przeczytania. Byłem ciekawy, co jest takiego w Alchemiku, że zaczytują się w nim zarówno dorośli, jak i młodzież. Nie byłbym sobą, gdybym nie zagłębił się w lekturze.

Już po kilku stronach wiedziałem, co tak przyciąga do niej ludzi. Ten wspaniały baśniowy świat, świat zupełnie alegoryczny, w którym pełno niezwykłych przypowieści, a także barwnych postaci. Co chwilę zwraca naszą uwagę jakieś dziwne wyrażenie. „Język Wszechświata” czy „Własna Legenda” to przecież nie są zwroty używane na co dzień, a jednak od razu wiemy, o co chodzi. Wydaje się jednak, że sprawy poruszane przez Coelho są takie zwykłe, że w wielu książkach już się z nimi spotkaliśmy. Nikt jednak wcześniej nie wyjaśniał prostych zagadnień w tak ciekawy sposób, tak tajemniczo. Wczytując się w przygody andaluzyjskiego pasterza zaczynamy wierzyć w istnienie Kamienia Filozoficznego, w zamienianie skały w złoto. Co ciekawe, przez cały czas czytania nie boimy się o bohaterów. Mimo wielu niebezpieczeństw, jakie spotykają na swojej drodze, jesteśmy pewni, że nic złego przytrafić się im nie może. Jestem ciekawy, jak Coelho to zrobił.
O ile w tej sprawie pozostaje tajemniczy, to przesłanie utworu uczynił nadzwyczaj prostym. Każdy powinien podążać za swoim przeznaczeniem, wierzyć w siebie, nie wahać się ani przez chwilę i odczytywać wszystkie znaki, jakie są usłane na jego życiowej ścieżce. Gdy dostosujemy się do tych przykazań na pewno nie przegapimy żadnego skarbu, który czeka tuż za progiem. Ta prosta recepta na życie bardzo przypadła mi do gustu. Szczególnie spodobało mi się stwierdzenie, że jeśli się czegoś bardzo pragnie, to cały Wszechświat potajemnie temu sprzyja. Można by powiedzieć, że Coelho uczy optymizmu.

Lektura tej opowieści była dla mnie świetną lekcją godnego życia. Nie wiem, czy po przeczytaniu jestem innym, lepszym człowiekiem, ale kilka razy miałem już okazję skorzystać z rad, gęsto wplecionych w książkę. Polecam ją wszystkim jako wspaniałą lekcję, a szczególnie tym, którzy szukają sensu życia.
autor: Zorza
źródło: http://www.biblionetka.pl/art.asp?kom=tak&oid=0&aid=4742

Na południe od granicy, na zachód od słońca

Od dawna ciekawiła mnie twórczość Haruki Murakami i w końcu udało mi się dostać jedną z jego powieści. Ten tytuł fascynował mnie opisem i nie będę ukrywać, że również okładką. Historia wieloletniej miłości dwóch ludzi to piękna opowieść, warta do przeczytania przez każdego zabieganego dzisiaj człowieka, który już zgubił gdzieś swoje barwne spojrzenie na świat i fantazję. Książka opowiadająca o tęsknocie, nostalgii za spełnieniem i szczęściem. Ukazuje jak wiele tracimy i jak niespodziewanie układają się nasze koleje losu. Murakami stworzył niezwykle fascynującą, tajemniczą powieść, w którą tchnięta jest aura smutnej, niespełnionej miłości. Japończyk jakby chciał nam przekazać, że życie to nie pasmo szczęścia, lecz trudnych wyborów i poświęceń. Ja jednak wciąż wierzę w miłość, jaką ukazała nam książka- wieczną i nieprzezwyciężoną, która kiedyś czeka na każdego z nas. Zależy tylko, czy będziemy umieli ją zauważyć i pomoc jej w spełnieniu. Gorąco polecam tę niezwykle barwną w emocje i uczucia powieść.

Opis:
Hajime i Shimamoto przyjaźnili się w dzieciństwie. Shimamoto, kiedy była mała, zachorowała na polio i od tego czasu miała sparaliżowaną jedną nogę. Hajime był jedynakiem, trochę rozpuszczonym i egoistycznym. Można powiedzieć, że byli zakochaną parą: po szkole godzinami słuchali razem płyt, rozmawiali i trzymali się za ręce. Potem ich drogi się rozeszły. Hajime jest już dorosły. Ma żonę, dwójkę dzieci, prowadzi bar jazzowy. Powodzi mu się nieźle i ogólnie można go określić jako "odnoszącego sukcesy mężczyznę w średnim wieku". I wtedy w jego życiu, po dwudziestu pięciu latach ponownie zjawia się Shimamoto. Nie widzieli się od czasu, gdy mieli dwanaście lat. Już nie jest kaleką - miała operację i jej noga jest zupełnie sprawna. Hajime patrzy na nią zupełnie inaczej niż wtedy, kiedy słuchali razem muzyki. Teraz naprawdę dostrzega w niej kobietę. A Shimamoto najwyraźniej skrywa przed nim jakąś mroczną tajemnicę. Jest jednak przez to bardziej pociągająca. Hajime musi przemyśleć od nowa całe swoje życie i zastanowić się, czy warto ryzykować utratę pracy, dzieci, kobiety, z którą ożenił się może z miłości, ale na pewno bez namiętności - by odnowić związek z pierwszą, prawdziwą ukochaną.
źródło:http://dobraksiazka.dbv.pl/nevs.php

Seria niefortunnych zdarzeń - Przykry początek

Mroczna historia, która od samego początku do samiutkiego końca(w środku również) jest nieszcześliwa i pechowa. Rodzeństwo Blaudierów, których rodzice płoną w pożarze, potem są pod opieką pana Poe a następnie pana Hrabiego Olafa, który jest bardzo okrutny i wymagający. Zrobi wszystko, aby wydobyć pieniądze, które Wioletka otrzyma po skończeniu lat 18. Polecam ją tym, którzy lubią straszne nieszczęścia, które prowadzą do następnego nieszczęścia.

My, dzieci z dworca ZOO

Książka powstała z wywiadu magnetofonowego dwojga niemieckich dziennikarzy (Kai Hermann, Horst Rieck) z piętnastoletnią Christiane F. Jej historia mówi o sytuacji wielkiej części młodzieży, czyli poważnym problemie, którym jest narkomania.
Akcja książki toczy się w latach 1975 - 1977 w Berlinie Zachodnim.
Christiane F. opowiada o swoim nałogu i środowisku, w którym przebywała. Jako dwunastoletnia dziewczynka zaczęła palić haszysz i brać inne "miękkie narkotyki", a już w wieku trzynastu lat sięgnęła po heroinę. Książka pokazuje do czego zdolny jest narkoman, aby zdobyć pieniądze na kolejną "działkę" heroiny. Christiane opisuje swoje wielokrotne próby odwyku. Mimo wszystko marzyła, aby skończyć z narkomanią i prostytucją, i zacząć wieść nowe, normalne życie.
Myślę, że jeżeli ktoś chce zobaczyć jak naprawdę wygląda problem narkomani to powinien przeczytać taką książkę. Natomiast jeżeli kogoś to nie interesuje, to nie radzę czytać. Ja uważam, że warto było.
W książce oprócz relacji Christiane są też wplecione wypowiedzi matki i ludzi odpowiedzialnych za walkę z narkomanią.

Randez-vous ze śmiercią

Książka rozpoczyna się słowami: "-Rozumiesz przecież, że ją trzeba zabić?", które zupełnie przypadkiem podsłuchał detektyw- Herkules Poirot. Z początku nie myślał, że słowa te będą miały większe znaczenie w najbliższej przyszłości.
W Jerozolimie pojawia się pewna amerykańska rodzina, która bardzo zwraca na siebie uwagę z punktu widzenia medycznego oraz psychologicznego. Pani Boynton sprawuje nad swoją rodziną bezwzględną tyranię. Macocha kontroluje, rządzi i decyduje za życie dorosłych juz członków rodziny, czego powodem są zaburzenia psychiczne. Najmłodsza córka ma początki schizofremii.
Fragment rozmowy dwojga z rodzeństwa:

"-Zgadzam się, że ona powinna umrzeć. Jest obłąkana. Gdyby była normalna nie potrafiłaby tak san dręczyć. Od lat powtarzamy, że tak dłużej być nie może, ale od lat to trwa. Powtarzamy, że ona musi umrzeć, ale ona wciąż żyje. Chyba nigdy nie umrze, jeżeli...
-Jeżeli jej nie pomożemy! - dokończył za nią brat.
-Tak! - Carol zacisnęła pięści."

Jak można się słusznie domyślać pani Boynton umiera. Jednak ciężko ustalić czy jest to śmierć naturalna, czy morderstwo.
W każdym razie zagadka jest naprawdę bardzo trudna, chociaż aż tak bardzo skomplikowanie nie wygląda. Zaskoczenie mnie bardzo zaskoczyło i nigdy nie będę potrafiła sobie odpowiedzieć na pytanie: "Jak Poirot do tego doszedł?" pomimo, że wszystko jest dokładnie wyjaśnione w książce. Polecam, naprawdę warto się jest troche pogłowić. Takiego zakończenia się na pewno nie spodziewacie. ;)